Kleine signalen, grote betekenis

Onze eerste observatie bij Jake

Ondertussen groeide Jake op tot een karaktervolle peuter. Een jongetje met een sterke eigen wil, nieuwsgierig en gevoelig, maar ook eentje waarbij we al snel aanvoelden: hij is anders dan andere kindjes.

Het viel ons op dat hij zich regelmatig terugtrok in zijn eigen wereld. Hij vermeed oogcontact wanneer je tegen hem sprak, en kon minutenlang in het niets staren zonder echt "aanwezig" te lijken. Knuffels gaf hij zelden, en alleen aan een select groepje mensen -diegene bij wie hij zich écht veilig voelde.

Bij de dagmoeder wisselden zijn emoties zich razendsnel af. Het ene moment was hij lief en zorgzaam met andere kindjes, het volgende moment kon hij plots fel reageren, alsof zijn gevoel hem helemaal overspoelde.

Ook op sensorisch vlak vielen er dingen op. Bepaalde texturen van eten wekten sterke afkeer op. Soep, bijvoorbeeld, is tot op vandaag onbespreekbaar - de geur, de consistentie, het is gewoon een 'no go' voor hem.

Het begon met kleine, losse signalen. Dingen die je als ouder eerst nog even wegwuift of probeert te plaatsen. Maar naarmate de tijd verstreek, gingen al die kleine dingen samen steeds luider spreken, Het werd duidelijk dat Jake op zijn eigen unieke manier in de wereld staat - en dat vroeg om onze aandacht, begrip en aanpassing.

Volgende week woensdag het volgende deel!